مطالعات انجام شده روی خواص نانوکامپوزیت های پلیمری حاوی نانولوله های کربنی بیشتر در زمینه خواص مکانیکی، رئولوژیکی، گرمایی و الکتریکی است. خواص نوری نانوکامپوزیت های پلیمری حاوی نانولوله های کربنی خیلی روشن نیست. از این رو، در کار حاضر خواص نوری این نانوکامپوزیت ها در ناحیه مرئی مطالعه و بررسی شده است. برای انجام این کار، با استفاده از روش اختلاط مذاب، نانوکامپوزیت پلی متیل متاکریلات حاوی ترکیب درصدهای مختلف نانولوله های کربنی و دوده تهیه شد. برای بررسی خواص نوری نمونه های تهیه شده، طیف انعکاسی نمونه ها به کمک طیف نورسنج انعکاسی با هندسه اندازه گیری d/8 در محدوده مرئی با طول موج بین 400 تا nm 700 اندازه گیری شد. مقادیر پارامترهای رنگیa* ،b* ، و L* هریک از نمونه ها در فضای رنگ CIELAB تحت روشنایی شبیه ساز نور روز یعنی D65 و مشاهده کننده 1964 o)10( محاسبه شد. شاخص سیاهی مطابق معادله پیشنهادی Westland و همکاران برای هریک از نمونه ها در حالت پودر و نیز نانوکامپوزیت های مختلف تهیه شده، محاسبه شد. طبق نتایج به دست آمده از آزمون های مختلف، با افزایش مقدار نانولوله های کربنی تا 0.5 درصد وزنی، مقدار سیاهی نمونه ها افزایش نشان داد. همچنین مشاهده شد، نمونه های حاوی نانولوله های کربنی در تمام ترکیب درصدهای موجود نسبت به نمونه های حاوی دوده، سیاهی بهتری را نشان می دهند. تصاویر به دست آمده از میکروسکوپ الکترونی عبوری نیز پراکنش مناسب با استفاده از روش اختلاط مذاب را نسبت به روش در محلول در یک ترکیب درصد خاص نشان داد. به نظر می رسد، در حالت پراکنش بهتر نانولوله های کربنی مانند استفاده از روش اختلاط مذاب، این نانومواد می توانند به عنوان جایگزین مناسبی برای دوده معرفی شوند.

در این پژوهش، مونومرهای متاکریلات با استفاده از متاکریلیک اسید و فنولهای استخلافی طی چهار مرحله سنتز شد. در اولین مرحله از واکنش 4- هیدروکسی بنزوئیک اسید (PHB) و ω - کلرو آلکانول، 4- ω هیدروکسی آلکوکسی) بنزوئیک اسید سنتز شد که می تواند 2 و 6 باشد. محصولات به مدت 20 ساعت با استفاده از متا کریلیک اسید تقطیر برگشتی شد تا محصولات نوع 4- ω - متاکریلویلوکسی) بنزوئیک اسید بدست آید. در آخرین مرحله محصولات کلردار شده با فنولهای 4- متوکسی و 4- هگزیلوکسی در بنن خشک با کاتالیزور تری اتیل آمین در محدوده دمایی 5-0 درجه سانتیگراد در اتمسفر نیتروژن برای مدت زمان 3 ساعت واکنش داده شد تا مونرمرهای متاکریلات حاصل آید. این مونومرها از طریق پلیمر شدن رادیکال آزاد در محدوده دمایی 50 تا 60 درجه سانتیگراد پلیمر شدند. وزن مولکولی متوسط گرانروی (Mv) پلیمرهای سنتز شده به وسیله معادله مارک - هووینک با مقادیر k و a به ترتیب 10-3×3.78 dl/gو 0.42 محاسبه شد. سرانجام انتقالهای فلزی و آنتالپیهای انتقال برای این پلیمرها از طریق پوشش های دینامیک و به وسیله تجزیه گرماسنج پویشی تفاضلی (DSC) بررسی و معلوم شد که در این پلیمرها انتقالهای نخ مانند هماسانگرد و لایه مانند - همسانگرد وجود دارد. وجود این نظمها در بلور مایع از طریق پراش پرتو - x به اثبات رسید.

N - پاراآنیسیل مالیمید (NPAMI) به وسیله متیل متاکریلات (MMA) کوپلیمر شد، تا کوپلی مالیمید - آکریلات پلی ( MMA-NPAMI) حاصل شود. اثر آغازگرهای مختلف رادیکالی آزاد: آزوبیس ایزوبوتیرونیتریل(AIBN)، بنزوییل پروکسید و هیدروژن پروکسید و حلالهای مختلف پارا دیوکسان (DOX) تتراهیدروفوران (THF) سیکلوهگزانون (CHN)، دی متیل فرمامید (DMF) و اتیل استات (EA) به منظور دستیابی به مناسب ترین سیستم، آغازگر - حلال بررسی شد. با بکار بردن نسبت هم مولار MMA, NPAMI و آکریلیک اسید (AA) یا متاکریلیک اسید (MAA) و بکار بردن سیستم DOX/AIBN دو ترپلیمر پلی (NPAMI - MMA-MAA) و پلی (NPAMI - MMA-AA) سنتز شد. برای تعیین خواص این پلیمرها اندازه گیری چگالی، آزمایش حل پذیری، تجزیه عنصری و روشهای طیف سنجی HNMR,IR و CNMR بکار برده شد. رفتار گرمایی به کمک فنون TGA و DSC مطالعه شد.

ریزساختار و خواص گرمایی انواع کوپلیمرها و ترپلیمرهای قطعه ای سنتز شده از راه پلیمرشدن رادیکالی انتقال اتم با درشت آغازگر پلی وینیل استات کلردار شده بررسی شدند. کسر مولی هریک از قطعه ها و طول زنجیر کوپلیمر برای کوپلیمرهای قطعه ای پلی (وینیل استات قطعه متیل آکریلات) از راه مقادیر حاصل از طیف سنجی رزونانس مغناطیسی هسته هیدروژن محاسبه شدند. دماهای انتقال شیشه ای قطعه های پلی وینیل استات و متیل آکریلات با روش گرماسنجی پویشی تفاضلی به ترتیب حدود 36 و ºC 8 به دست آمد. تغییرات تخریب این نوع از کوپلیمرهای قطعه ای با آزمون تجزیه گرماوزنی تقریبا مشابه و سه مرحله تخریب مربوط به دمای شروع تخریب کلرهای موجود در زنجیر کوپلیمر، قطعه های پلی وینیل استات و پلی متیل آکریلات به ترتیب 238، 295 و ºC 345 است. در بررسی خواص گرمایی ترپلیمرهای قطعه ای پلی وینیل استات قطعه پلی (متیل آکریلات کو متیل متاکریلات) دیده شد که با افزایش کسر مولی واحد متیل متاکریلات در قطعه دوم از مقدار 0.358 به 0.733 و دمای انتقال شیشه ای آن از 49 به 91ºC  افزایش می یابد. روند تغییرات کاهش وزن در بررسی تخریب هر دو ترپلیمر قطعه ای مشابه است و بیشتر بودن دمای تخریب گرمایی واحد متیل آکریلات موجب تاخیر دمای تخریب واحد متیل متاکریلات در کوپلیمر می شود.

در این تحقیق به وسیله دستگاه پوشش دهی چرخشی روی زیرلایه پلی (متیل متاکریلات)، پلیمر رسانای پلی (4، 3-اتیلن دی اکسی تیوفن) از مونومر 3، 4- اتیلن دی اکسی تیوفن به روش پلیمری شدن درجا، سنتز شد. در ادامه اثر پارامترهای دمای پخت، زمان پخت و سرعت پوشش دهی، بر ویژگی های ساختاری، نوری، الکتریکی و مکانیکی این پوشش موردبررسی قرار گرفت. برای این منظور از طیف سنجی تبدیل فوریه-مادون قرمز (FT-IR)، طیف سنجی ماوراءبنفش-مرئی (UV-Vis)، اندازه گیری مقاومت الکتریکی و آزمون تپ استفاده شد. نتایج نشان داد که یک سطح با مقاومت الکتریکی 61.38 کیلو اهم، با شفافیت خوب و چسبندگی مطلوب برای کاربردهای ضد الکتریسیته ساکن به دست آمده است. همچنین این داده ها نشان می دهد مقاومت این پوشش های پلیمری از مقاومت 108 اهم کمتر است. از آنجا که کاهش مقاومت الکتریکی پلیمر تا 108 اهم و کمتر از این مقدار می تواند تجمع الکتریسیته ساکن در سطح پلیمر را کاهش دهد، بنابراین پوشش پلیمری ایجاد شده روی زیر لایه پلی(متیل متاکریلات)، توانایی کاهش تجمع الکتریسیته ساکن را دارد.

ریزبالن ها نتیجه انبساط ریزگوی های انبساط پذیرند که از پوسته گرمانرم و هسته هیدروکربنی انبساط پذیر تشکیل می شوند. اگر دمای انبساط به دمای انتقال شیشه ای دیواره ریزبالن ها نزدیک باشد، با تبخیر مایع از هسته ریزگوی، فشاری داخلی ایجاد می شود و هم زمان با نرم شدن دیواره، انبساط رخ می دهد. در این پژوهش، ریزگوی های اولیه انبساط نیافته از جنس پلی متیل متاکریلات با یا بدون ایجاد اتصالات عرضی به روش پلیمرشدن رادیکالی آزاد تعلیقی تهیه شدند. در فاز آبی از پلی وینیل الکل به عنوان عامل پایدارکننده استفاده شد. در فاز آلی علاوه بر متیل متاکریلات به عنوان مونومر، از تری اتیلن گلیکول دی متاکریلات به عنوان عامل شبکه ای کننده، از پنتان به عنوان عامل انبساط و از بنزوئیل پراکسید به عنوان آغازگر استفاده شد. در نتیجه پلیمرشدن، ذرات انبساط پذیری به قطر mm 20 تا 40 mm حاصل شد. اثر مقدار عامل شبکه ای کننده استفاده شده در فرمول بندی بر شکل شناسی، کیفیت انبساط و نیز چگالی ریزبالن های حاصل بررسی شده است. نتایج بررسی ریزبالن ها به روش میکروسکوپی الکترونی پویشی ریزبالن هایی کاملا کروی با ضخامت دیواره در حدود0.4 mm  نشان می دهد. آزمون گرماوزن سنجی درصد پنتان باقی مانده درون ریزبالن های انبساط یافته را در حدود 20 درصد نشان می دهد.

مقدمه: تقویت ساخت دست دندان برای افراد سالخورده که کنترل کمتری در نگهداری آن دارند، همواره مورد توجه دندانپزشکان بوده است.هدف: در این تحقیق میزان افزایش استحکام رزین که با سیم و مش فلزی تقویت شده اند بررسی می گردد.مواد و روش ها: در این آزمایش 30 نمونه آکریلی گرما سخت به ابعاد3×15×70 میلی متر انتخاب گردید که برای هر پارامتر 10 نمونه در نظر گرفته شد.گروهای انتخاب شده به روش های گذاشتن سیم 1.00 (گروه 2) و مش (گروه 3) تقویت شده اند. محل نمونه های ساخته شده تقویت شده و گروه کنترل که فاقد هر گونه تقویت بود با دستگاه اینسترون مورد آزمایش قرار گرفته و استحکام آن ها بررسی شد.نتایج: نتایج نشان داد که استحکام نمونه اصلی را با قرار دادن سیم 1.00 میلی متر می توان افزایش داد ولی مش استحکام نمونه اصلی را کاهش می دهد که نتانج این آزمایش موکد این نکته است.وقتی نمونه با سیم 1.00 تقویت شد استحکام عرضی به میزان 12% افزایش یافت که نشان دهنده ، تقویت آکریل بدون افزایش حجم در ابعاد آن می باشد . بنابراین ریسک شکستن دست دندان در بیماران مسن و یا افرادی که توانایی لازم در مراقبت از دست دندان خود را ندارند به وسیله تقویت دست دندان آن ها با سیم 1.00 میلی متر در ناحیه ای که بیشترین تمرکز را دارد به واسطه افزایش استحکام ریسک شکستن دست دندان به میزان 12% کاهش می یابد.نتجه گیری: بنابراین میتوان جهت افزایش رزین از سیم 00/1 میلیمتری در ساخت آن استفاده نمود.

آمیزه های چندجزئی بر پایه پلی وینیل کلراید سخت (UPVC) به عنوان جزء اصلی و پلی متیل متاکریلات (PMMA) برای چقرمه سازی پلی وینیل کلراید، نانوگرافن (GNP) به عنوان تقویت کننده و دی اکتیل فتالات (DOP) در نقش نرم کننده با ترکیب درصدهای مختلف (10/90 و 20/80 حاوی phr 0، 5/0، 1 و 2 نانوگرافن) توسط مخلوط کن داخلی تهیه شدند. ریزساختار و خواص مکانیکی نانوکامپوزیت های تهیه شده با هدف بررسی اثرات متقابل PMMA و GNP بر خواص بستر UPVC بررسی گردید. نتایج بدست آمده از آزمون های کشش و ضربه نشان داد که با افزایش درصد نانوگرافن، مدول کششی افزایش و ازدیاد طول تا نقطه پارگی، استحکام کششی و مقاومت ضربه کاهش می یابد. در درصدهای ثابت نانوگرافن، مقاومت ضربه و مدول کششی و نیز درجه پراکنش نانوگرافن در نمونه های حاوی 20% PMMA بالاتر است که به اختلاط بهتر فازها در اثر برهمکنش های مشاهده شده بین نانوگرافن و پلی متیل متاکریلات در طیف سنجی مادون قرمز و امتزاج پذیری بالاتر دو فاز پلیمری در این ترکیب درصد نسبت داده می شود. همچنین، مشاهده سطح شکست نمونه ها توسط میکروسکوپ الکترونی پویشی نشان داد با افزایش درصد نانوگرافن سطح شکست نمونه ها زبرتر بوده و مسیر رشد ترک در حضور نانوگرافن طولانی تر و ناهموارتر می باشد.

هدف از این تحقیق، مطالعه اثر نانوخاک رس اصلاح شده و گرانول پلی متیل متاکریلات (PMMA) بر روی پایداری و تخریب حرارتی پلی وینیل کلراید (PVC)  می باشد. نمونه های تهیه شده توسط تحلیل حرارت سنجی وزنی و افتراقی(TG-DT) ، تفرق اشعه ایکس (XRD) و میکروسکوپ الکترونی روبشی با گسیل میدانی (FE-SEM) ارزیابی شدند. با توجه به تغییر رنگ مشهود PVC به علت تشکیل یافتن پیوندهای دوگانه متناوب که از آزاد شدن هیدروکلرید اسید (HCl) از زنجیره اصلی PVC ناشی می شود، از این رو روشی برای یافتن محدوده زمانی رخ دادن پدیده تخریب حرارتی ارائه می شود. به کمک این روش، محدوده زمانی تغییر رنگ محسوس نمونه نسبت به رنگ آن در زمان مرجع تعیین شده و با توجه به شدت تغییر رنگ ایجاد شده در نمونه، درباره تخریب حرارتی آن بحث می شود. به علت بی رنگ بودن گرانول PMMA تفاوت رنگ نمونه حاویPMMA  و نانوخاک رس نسبت به نمونه حاوی فقط نانوخاک رس زیاد نمی باشد. طبق نتایج حاصل از تحلیلTG-DT ، دمای هیدروکلریدزدایی و تجزیه حرارتی نمونه های حاوی گرانول PMMA  نسبت به نمونه حاوی فقط مواد متشکل PVC پایین آمده است.